«Πετώντας το ξυπνητήρι»

«Ο πατέρας μου έλεγε πάντα:
«νωρίς στο κρεβάτι
και νωρίς στο πόδι,
ο άντρας γίνεται υγιής,
πλούσιος και σοφός».

Τα φώτα στο σπίτι μας
έσβηναν στις οχτώ
σηκωνόμασταν χαράματα
απ’ τη μυρωδιά του
καφέ, του τηγανητού μπέικον
και των χτυπητών αυγών.

Σʼ όλη του τη ζωή,
ο πατέρας μου έμεινε πιστός
στο πρόγραμμα αυτό.
Πέθανε νέος, απένταρος,
κι όχι ιδιαίτερα
σοφός, νομίζω.

Μετά απ’ αυτή τη διαπίστωση,
απέρριψα τις συμβουλές του
κι έτσι αργά έπεφτα στο κρεβάτι
κι αργά ξυπνούσα: το μεσημέρι.

Δεν ισχυρίζομαι ότι κατέκτησα
τον κόσμο αλλ’ απέφυγα τουλάχιστον
τα πρωινά μποτιλιαρίσματα,
γλίτωσα από κάμποσες παγίδες
γνώρισα παράξενους,
υπέροχους ανθρώπους.

Ένας απʼ τους οποίους
ήταν ο εαυτός μου
-κάποιος που ο πατέρας μου
δε γνώρισε ποτέ»

Τσαρλς Μπουκόφσκι,»Η Λάμψη της Αστραπής πίσω από το βουνό»

για τους αμετανόητα νυκτόβιους τύπους,σε αυτούς που η νύχτα ασκεί μια τόσο περίεργη & ισχυρή δύναμη που  δεν τους αφήνει να κλείσουν μάτι ,στην καλή μου φίλη που νιώθει να χάνει το  πολυτιμότερο  χρόνο της μέρας αν η νύχτα την βρει να κοιμάται νωρίς…

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Μία απάντηση στο «Πετώντας το ξυπνητήρι»

  1. Ο/Η Ioanna Sa λέει:

    after all, the night belongs to the poets and the madmen!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s