ΡEKBIEM

Προσωπικά  με την ποίηση, δεν έχω και τις πιο στενές επαφές… το βιβλίο αυτό, όμως ήταν αρκετό για να με κάνει να θαυμάσω αυτή την τέχνη και  να γνωρίσω μια σπουδαία ποιήτρια την Άννα Αχμάτοβα.

Αν η ίδια είχε γράψει τις σελίδες αυτού του βιβλίου θα ήταν σίγουρα δακρύβρεχτες, αλλά αυτό δεν θα μπορούσε να είχε συμβεί στην περίπτωση της, κι αυτό γιατί τα συγκεκριμένα  ποιήματα είναι σήμερα αποτυπωμένα στο χαρτί χάρις σε μερικούς έμπιστους φίλους της ποιήτριας .

Εκείνη την εποχή στα τέλη της δεκαετίας του ’30 κάποιες αλήθειες μπορούσαν να κοστίσουν τη ζωή τόσο σε εκείνους που τις έγραφαν όσο και σ’ εκείνους που τις διάβαζαν. Εξού  και αυτά τα ποιήματα δεν είδαν το χαρτί παρά μονάχα ένα τέταρτο του αιώνα αργότερα .»Ξαφνικά, στη μέση της κουβέντας ,έμενε σιωπηλή και, δείχνοντας μου με το βλέμμα τους τοίχους και το ταβάνι έπαιρνε  μολύβι κι ένα κομμάτι χαρτί  έπειτα μιλώντας δυνατά έλεγε κάτι άσχετο :»Θέλεις τσάι ;» ή «Σ έκαψε ο ήλιος»,ενώ γέμιζε με το βιαστικό  γράψιμο της το χαρτί και μου το δίνε.Διάβαζα  , κι όταν πια αποστήθιζα της επέστρεφα σιωπηλά το χαρτί…..και, ανάβοντας ένα σπίρτο έκαιγε το χαρτί πάνω απ’ το σταχτοδοχείο.Ήταν ιεροτελεστία τα χέρια  της,το σπίρτο, το τασάκι.Μια ωραία κι οδυνηρή ιεροτελεστία»

ΡΕΚΒΙΕΜ

Αυτός είναι ένας λόγος που κάνει το «Ρέκβιεμ» μοναδικό βιβλίο, διαβάζοντας το γυρνάς πίσω στο χρόνο την εποχή των μεγάλων σταλινικών εκκαθαρίσεων,τότε που μια μάνα στήνεται μπροστά στις φυλακές για να δώσει τα δέματα της στον φυλακισμένο της γιο αυτόν που της πήραν βίαια μετά την εκτέλεση του άντρα της. Εκεί συναντά κι άλλες γυναίκες που πονούν,που αγωνιούν για την ζωή των δικών τους κι αυτή έχει μια αποστολή: να κάνει γνωστές  αυτές τις εικόνες,να τις ντύσει με την φρίκη και το όνειδος του καιρού εκείνου, την θλίψη και την στεναχώρια που κουβαλούσαν τόσοι….

Στα φοβερά χρόνια της γιεζόφσινα,πέρασα δεκαεφτά μήνες περιμένοντας στην ουρά, μπροστά στις φυλακές του Λένινγκραντ. Μια μέρα, κάποιος με αναγνώρισε.Τότε μια γυναίκα που στεκόταν πίσω μου…ξύπνησε απ’την άκαμπτη νάρκη όπου πέφταμε όλοι μας και με ρώτησε με τα μελανιασμένα χείλη της,σκύβοντας στ’ αυτί μου(εκεί όλοι μίλαγαν ψιθυριστά)

-Κι αυτό, μπορείτε να το περιγράψετε;

κι εγώ της είπα:

-Μπορώ.

Τότε κάτι σαν χαμόγελο γλίστρησε πάνω σ αυτό που ήταν κάποτε το πρόσωπο της.

Λένε ότι είναι δύσκολο πολύ να μεταφράσεις ποίηση, ότι κάθε φορά που μεταφράζεται ένα ποίημα γράφεται ένα καινούριο κι όχι το ίδιο…δεν είχα την ευκαιρία να διαβάσω την ρώσικη παρθενική εκδοχή των ποιημάτων (δεν θα μπορούσα άλλωστε).Τα διάβασα σε μετάφραση  Άρη Αλεξάνδρου (του οποίου η μητρική γλώσσα ήταν τα ρώσικα) και έπαιξε σπουδαίο ρόλο στο να μεταφερθούν τόσο έντονα φορτισμένα λόγια και συναισθήματα ,στην ελληνική

«Κι έπεσεν η λέξη η πέτρινη του νόμου
πα στο στήθος μουν το ακόμα ζωντανό
Τι να γίνει από καιρό προετοιμαζόμουν,
όπως όπως θα τα βγάλω πέρα και μ αυτό.

Έχω σήμερα πολλές δουλειές.Για μέτρα:
Πρέπει κάθε μνήμη ευθύς να σκοτωθεί,
πρέπει την καρδιά να κάνω πέτρα,
πρέπει πάλι την ζωή να μάθω απ’την αρχή.»

Ωστόσο ο ίδιος ελπίζει πως θα βρεθεί κάποιος που θα ξαναγράψει τα ποιήματα με περισσότερο πόνο και εντονότερη οργή.. για φινάλε μόνο μια μουσική με ισάξιο βαρύ τίτλο μου έρχεται στο μυαλό:

Βίντεο | This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s